(Door Astrid) Schreef ik pas nog over hoe het is om in te vallen, het blijft mij bezighouden. Ik ben namelijk zenuwachtig voor een nieuwe school. Waarom? Hoezo en waarvoor… 

Invallen…

Schreef ik pas nog over hoe het is om in te vallen, het blijft mij bezighouden. Ik ben invaljuf, al een heel lange tijd.
Het liefst in de kleutergroepen, daar ben ik op mijn best (heb het inmiddels ook van horen zeggen, maar dat gevoel heb ik ook écht). Ik geniet van de kleuters, hun verhalen etc…

Andere school

Maar goed… wanneer je invalster bent ben je dus iedere keer op een andere school. Voor de kerstvakantie werkte ik een half jaar op een en dezelfde school. Na de eerste spanningen en zenuwen (het gevoel te hebben je te moeten bewijzen als leerkracht, naar de ouders toe en naar de collega’s/directie), stort ik mij er eigenlijk volledig in, je gaat voor de kinderen, je groep, je duo en de school.
Alles wat erbij hoort, de activiteiten, de contacten met ouders en andere verzorgers (bso, oppas etc…).

Lees ook: INVALLEN IN HET BASISONDERWIJS

Ik ga ervoor

Wanneer ik in een groep mag staan dan ga ik er dus helemaal voor.
Hoe vaak ik al van anderen niet heb gehoord: “doe het nu rustig aan, je bent er niet zo lang, ga je niet teveel hechten, doe je ding en laat het los”.

Tja… dat kan (en wil) ik niet, ik vind dat ik voor die groep (of het nu een dag, een week, een maand of langer is) de beste juf moet en wil zijn die ik kan zijn voor ze.
Ik wil er voor de kinderen zijn en zorgen dat ze zich veilig voelen, met plezier naar school gaan en leren van elkaar, van de wereld om hen heen etc…

Even terug

Na de kerstvakantie had ik geen langdurige inval maar mocht ik wel terug komen om af en toe een dag in te vallen op 2 scholen waar ik al eerder geweest ben. Heerlijk is dat voor mij als juf omdat ik de collega’s al ken en veelal de ouders ook. Voor de collega’s is dat ook prettig, zij weten wat ze aan mij hebben.

Lees ook: HELP! EEN DAGJE KLEUTERS 10 TIPS

Zenuwachtig voor een nieuwe school

Maar nu…. nu ga ik naar een nieuwe school, een nieuw bestuur ook. En ja… na 10 jaar invallen ben ik toch weer zenuwachtig. Ga ik kennismaken met de directie, mijn nieuwe duo en eigenlijk nog belangrijker, met de kleuters.
Maar goed, ik ben dus zenuwachtig. Nu al…

Wat gaan ze van mij vinden, zal ik er op mijn plek zijn? Enz… enz….
Het voelt soms net of je weer examen moet doen of iets soortgelijks.
Het is denk ik ook gezonde spanning maar het voelt zo gek en ik krijg het vaak ook niet uitgelegd.
Wanneer ik aangeef aan anderen dat ik er best een beetje zenuwen voor heb, kijken ze mij aan alsof ik gek ben.
Na al die jaren invallen? Met zoveel ervaring?

Jazeker, zelfs dan…. ook ik ben zenuwachtig.
Maar heb er gelijktijdig ook ontzettend veel zin in!

Uitgelichte foto: Shutterstock